پرکردگی دندان

تسکین درد و حساسیت: حساسیت ناشی از پوسیدگی دندان را از بین می‌برد.

بهبود زیبایی: ظاهر طبیعی دندان را بازیابی می‌کند.

مواد مورد استفاده برای پر کردن دندان متنوع هستند و بسته به شرایط انتخاب می‌شوند:

پرکننده‌های آمالگام: نقره‌ای رنگ، بادوام و ارزان. اغلب برای دندان‌های آسیاب استفاده می‌شوند. حاوی جیوه هستند، اما مطالعات نشان می‌دهد که بی‌خطر است.

پرکننده‌های کامپوزیت: با رنگ دندان مطابقت دارند و از نظر زیبایی دلپذیر هستند. اغلب برای دندان‌های جلو استفاده می‌شوند و ظاهری طبیعی دارند.

پرکننده‌های پرسلن (سرامیکی): بسیار بادوام و از نظر زیبایی دلپذیر هستند و معمولاً در آزمایشگاه دندانپزشکی (اینله یا آنله) ساخته می‌شوند.

پرکننده‌های طلا: بسیار بادوام، اما گران و از نظر زیبایی کمتر دلپذیر هستند.

پرکننده‌های گلاس آینومر: فلوراید آزاد می‌کنند تا از پوسیدگی جلوگیری کنند، اما دوام کمتری دارند.

معاینه: دندانپزشک دندان را معاینه می‌کند تا اندازه و محل پوسیدگی را تعیین کند و در صورت لزوم عکس رادیولوژی می‌گیرد.

بی‌حسی: برای جلوگیری از درد در طول عمل، بی‌حسی موضعی اعمال می‌شود.

برداشتن پوسیدگی: ناحیه پوسیده با استفاده از ابزارهای تخصصی برداشته می‌شود.

پر کردن دندان: حفره تمیز شده با ماده انتخاب شده پر می‌شود. برای پر کردن با کامپوزیت، ماده به صورت لایه لایه اعمال شده و با نور مخصوص سفت می‌شود.

شکل‌دهی و صیقل‌دهی: ماده پرکننده به گونه‌ای شکل داده می‌شود که با خطوط طبیعی دندان مطابقت داشته باشد و برای ایجاد سطحی صاف، صیقل داده می‌شود.

تا زمانی که بی‌حسی از بین نرفته است (برای جلوگیری از خطر گاز گرفتن زبان یا گونه) از خوردن غذا خودداری کنید.

در ۲۴ ساعت اول از خوردن غذاهای سفت یا چسبناک خودداری کنید.

حساسیت ممکن است چند روز طول بکشد؛ اگر درد یا ناراحتی ادامه داشت، با دندانپزشک خود مشورت کنید.

طول عمر پر کردن دندان به مواد مورد استفاده، محل دندان و بهداشت دهان و دندان بستگی دارد. پر کردن دندان با آمالگام می‌تواند ۱۰ تا ۱۵ سال دوام بیاورد، در حالی که پر کردن دندان با کامپوزیت تقریباً ۵ تا ۱۰ سال دوام می‌آورد. مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و معاینات منظم دندانپزشکی، طول عمر پر کردن دندان شما را افزایش می‌دهد.